pwr pwr
pwr pwr
pwr

100-lecie Uczelni Technicznych

Historia Politechniki Wrocławskiej

Projekt Wyższej Szkoły Technicznej we Wrocławiu opracowano w Oddziale Budownictwa Ministerstwa Robót Publicznych w Berlinie, a jego liczne wersje opiniowała Królewska Akademia Budownictwa w Berlinie. Kontrowersje dotyczyły ulic Borsig Strasse (ul. M. Smoluchowskiego) i Ufer Strasse (Wybrzeże Wyspiańskiego) i usytuowania budynków względem tych ulic. Magistrat Wrocławia forsował usytuowanie obiektów, a zwłaszcza budynku głównego, równolegle do Ufer Strasse (Wybrzeże Wyspiańskiego), przewidzianej na główną ulicę w tym rejonie miasta.
W 1905 roku przyjęto ostatecznie do realizacji projekt berlińskiego architekta Georga Thüra. W projekcie tym instytuty uczelni i budynek główny były usytuowane równolegle do dzisiejszej ulicy M. Smoluchowskiego, w luźnej zabudowie gwarantującej założenia ogrodowe oraz możliwość przyszłej rozbudowy obiektów. W trakcie prac budowlanych projekt Wyższej Szkoły Technicznej uległ jeszcze parokrotnie modyfikacjom.
Prace trwały zasadniczo do roku 1910, gdy uczelnia rozpoczęła działalność, jednak Instytuty Hutnictwa i Elektrotechniki praktycznie ukończono w 1911 roku. Koszt całości budowy wraz z wyposażeniem wnętrz i urządzeniami technicznymi oraz terenowymi wyniósł 5 milionów 800 tys. marek. Kompleks Wyższej Szkoły Technicznej składał się z pięciu budynków instytutów i północnego skrzydła budynku głównego, który miał w przyszłości uzyskać swoją najbardziej reprezentacyjną, trójskrzydłową część z fasadą południową od strony Odry. Wyższa Szkoła Techniczna jest zbudowana w stylu neorenesansu niemiecko-niderlandzkiego, osadzonego w tradycji architektury śląskiej.
Rozbudowa uczelni o oddziały budownictwa i górnictwa, planowana pierwotnie na rok 1915, została udaremniona wybuchem I wojny światowej. Kamień węgielny pod rozbudowę Wyższej Szkoły Technicznej położono w 1925 roku. Rozbudowa trwała do 1928 roku. Nowe obiekty wzniesiono nakładem 3 milionów marek. Zachodnią część nowego gmachu głównego zajęły nowo utworzone wydziały: na parterze Wydział Górnictwa, a na wyższych kondygnacjach Wydział Budownictwa. Część wschodnią przekazano Instytutowi Fizyki (wcześniej instytut ten mieścił się w baraku na dziedzińcu). Liczne sale wykładowe (dla około 100 słuchaczy), sale ćwiczeń i kreślarnie znajdowały się w łukowych skrzydłach łącznikowych, a laboratoria poszczególnych fakultetów znalazły miejsce w pomieszczeniach piwnicznych.

Przystań AZS
Równocześnie z otwarciem nowych obiektów uczelni w 1928 roku położony został kamień węgielny pod budowę domu studenckiego, korzystnie usytuowanego nad Odrą, z tarasem zwróconym w stronę portu wodnego. Projekt (dzisiejszej przystani AZS) powstał przy współpracy Heinricha Knippinga. W przyziemiu domu studenckiego znajdowało się pięć wielkich hal wioślarskich i szatnie, na pierwszym piętrze trzy jadalnie, na drugim piętrze biura i sala pracy z czytelnią oraz zakład fryzjerski, na trzeciej kondygnacji pokoje studenckie i sala gimnastyczna.

Nowa Chemia
W roku 1938 przystąpiono do rozbudowy Instytutu Chemii. Wcześniejsze próby rozbudowy, podejmowane już w roku 1933, nie powiodły się. Projekt realizowany od 1938 roku opracował H. Müller. W trakcie budowy, w 1939 roku przygotowano też projekty figuralnych dla wejścia głównego południowo-wschodnim. Miały one gloryfikować niemieckie ideały i niemiecką potęgę.
Budowa gmachu Nowej Chemii została zrealizowana dopiero w latach 1948-51 według projektu prof. Tadeusza Broniewskiego. W budowie wykorzystano znalezione w gruzach elementy kamienne, m.in. liczne fragmenty ciosowych obramień i filarków okiennych.

123456

Organizator

Sekretariat obchodów

Barbara Kamińska
Wyb. Wyspiańskiego 27
50-370 Wrocław
bud. A1, pok. 130
tel. +48 71 320 41 31
email Barbara.Kaminska@pwr.wroc.pl

Sponsorzy i partnerzy

Sponsorzy brązowi

Partnerzy

Patroni medialni

pwr